Explain this...

I
d o n ' t
h a v e
a
u t o p i a

quoted from memory ] colourfields (after 2 k) ]

"Quoted from Memory" (1966 -1999) / "Colourfields" (after 2K)

This is a selection of reconstructed experiences. It is clearly not a manifesto. It does not impose standards or formulate a program. I do not even suggest a form in which my work is to function socially. In this respect I make a complete break with my earlier work that had to comply with a certain pattern of consumption and in which a great deal of prominence was given to the illusionist aspect. What I'm interested in is the extent to which my memory has become the reflection of a new spatial experience. Whether I have built an absorbing visual structure is, in the first place, irrelevant.

The concept of a "memory space" (the spatiality of thinking) sets the real physical space against my own innermost space. "Thinking" functions via limited concepts that may end up in rigorous categorical coding activity which is rather deficient and too poor to comprehensively grasp total experience.I want to impart my art an ontological dimension, i.e. I want to materialize an individual experience into a work of art. My desire to constantly renew and refine my catalogue of experiences calls for the most diverse modes of approach sometimes used simultaneously. The following pages are often supplemented with text matter. This text however is some kind of profession, a search into the various meanings the work has for myself. The text is to furnish connecting points, it is not an absolute instruction for use. I am fully aware of the fact that the art consumer is likely to interpret this amalgamation of text and image proceeding from its multiple ambiguities and equivocalities and as an artist I'm willing to bear the responsibility for these ambiguities. There is some measure of openness. Strictly speaking any work of art is evidently open and open-ended. Its meaning may and must always be reconsidered and filled up.As an artist indeed cannot exceed the bounds of his own experience and consequently cannot border and accurately accommodate it in a system of concepts, the influence I can bring to bear is very restricted. I simply miss total control over my stream of consciousness. Therefore I'm far more keenly directed to imperfections and deficiencies of the experience.
I don't have a Utopia.
To be or not to be is out of the question.

R.V. Bulck, 2002.
(Eenzijdigheid is de belangrijkste kwaal waarmee ik wil afrekenen. Stylistische inconsequentie is een princiepskwestie geworden. Het enige bindelement dat ik toelaat is de ontologische dimensie van een ervaringscatalogus.)

”Colourfields (after 2K)” zijn duidelijk geen manifest. Er wordt geen norm gesteld of programma geformuleerd. Ik stel opnieuw geen vorm voor waarbinnen mijn werk sociaal kan functioneren. Ik bekommer me niet om de concrete kunstperceptie. Ik wil enkel de totaalervaring van mijn innerlijke ruimte materialiseren in kunst.
Die innerlijke ruimte plaats ik tegenover de werkelijk fysische ruimte. Ze confronteert me met de ruimtelijkheid van het denken. Ze houdt me vrij van elke definitieve intuïtie.
Het geometrische denkpatroon daarentegen registreert enkel definitieve intuïties die onmogelijk het hele ervaren kunnen vatten. Wil ik mijn werk een ontologische dimensie geven, dan kan ik niet buiten mijn eigen ervaring treden en bijgevolg kan ik ze ook niet omgrenzen om ze met een begrippensysteem precies te verwerken.

Motieven die zinvol kunnen zijn bij het coderen van de “Colourfields (after 2 K)” zijn bv. :

De onvolkomenheid van de ervaring :
Het marterialiseren doet altijd nieuwe onvolkomenheden opduiken binnen logische systemen. Dus zijn deze colourfields ook een onvolkomen neerslag van de kleurervaring zoals ze zich in haar complexe totaliteit voordoet. Kleur als dusdanig bestaat niet. In het beste geval kunnen we haar slechts waarnemen als een eigenschap. Wat we zien is een object waaraan een kleur is verbonden. De “Colourfields (after 2 k)” zijn een poging om de kleur los te maken van het object en haar een zelfstandig bestaan te geven, zodat rood alleen maar rood is en geel alleen maar geel. De perfecte tautologie dus.

Een gevoel van intieme oneindigheid :
Kleur is niet tastbaar, heeft geen grootte, geen volume, geen afmetingen. Dit fluïdum wordt tot een stukje kabinetskunst gereduceerd. Vermits niemand buiten zichzelf kan treden, is het de zelfervaring die oneindig is. Als een paradox wordt oneindigheid precies in de intieme beslotenheid ervaren.

Materialisatie als verraad aan het denken :
Een complexe ervaring wordt gewoon herleid tot een monochroom vlak, geen leesbaar verhaal. De toeschouwer moet zelf de ‘openheid’ van het werk ontdekken. Het coderen van visuele kunst kan een elitair genoegen worden mits de toeschouwer buiten de logisch-mathematische context kan treden.

[ you don't want to be a child in Sudan.

politics are obscene regression.]

"Quoted from Memory" (1966 -1999) / "Colourfields" (after 2K)

This is a selection of reconstructed experiences. It is clearly not a manifesto. It does not impose standards or formulate a program. I do not even suggest a form in which my work is to function socially. In this respect I make a complete break with my earlier work that had to comply with a certain pattern of consumption and in which a great deal of prominence was given to the illusionist aspect. What I'm interested in is the extent to which my memory has become the reflection of a new spatial experience. Whether I have built an absorbing visual structure is, in the first place, irrelevant.

The concept of a "memory space" (the spatiality of thinking) sets the real physical space against my own innermost space. "Thinking" functions via limited concepts that may end up in rigorous categorical coding activity which is rather deficient and too poor to comprehensively grasp total experience.I want to impart my art an ontological dimension, i.e. I want to materialize an individual experience into a work of art. My desire to constantly renew and refine my catalogue of experiences calls for the most diverse modes of approach sometimes used simultaneously. The following pages are often supplemented with text matter. This text however is some kind of profession, a search into the various meanings the work has for myself. The text is to furnish connecting points, it is not an absolute instruction for use. I am fully aware of the fact that the art consumer is likely to interpret this amalgamation of text and image proceeding from its multiple ambiguities and equivocalities and as an artist I'm willing to bear the responsibility for these ambiguities. There is some measure of openness. Strictly speaking any work of art is evidently open and open-ended. Its meaning may and must always be reconsidered and filled up.As an artist indeed cannot exceed the bounds of his own experience and consequently cannot border and accurately accommodate it in a system of concepts, the influence I can bring to bear is very restricted. I simply miss total control over my stream of consciousness. Therefore I'm far more keenly directed to imperfections and deficiencies of the experience.
I don't have a Utopia.
To be or not to be is out of the question.

R.V. Bulck, 2002.
(Eenzijdigheid is de belangrijkste kwaal waarmee ik wil afrekenen. Stylistische inconsequentie is een princiepskwestie geworden. Het enige bindelement dat ik toelaat is de ontologische dimensie van een ervaringscatalogus.)

”Colourfields (after 2K)” zijn duidelijk geen manifest. Er wordt geen norm gesteld of programma geformuleerd. Ik stel opnieuw geen vorm voor waarbinnen mijn werk sociaal kan functioneren. Ik bekommer me niet om de concrete kunstperceptie. Ik wil enkel de totaalervaring van mijn innerlijke ruimte materialiseren in kunst.
Die innerlijke ruimte plaats ik tegenover de werkelijk fysische ruimte. Ze confronteert me met de ruimtelijkheid van het denken. Ze houdt me vrij van elke definitieve intuïtie.
Het geometrische denkpatroon daarentegen registreert enkel definitieve intuïties die onmogelijk het hele ervaren kunnen vatten. Wil ik mijn werk een ontologische dimensie geven, dan kan ik niet buiten mijn eigen ervaring treden en bijgevolg kan ik ze ook niet omgrenzen om ze met een begrippensysteem precies te verwerken.

Motieven die zinvol kunnen zijn bij het coderen van de “Colourfields (after 2 K)” zijn bv. :

De onvolkomenheid van de ervaring :
Het marterialiseren doet altijd nieuwe onvolkomenheden opduiken binnen logische systemen. Dus zijn deze colourfields ook een onvolkomen neerslag van de kleurervaring zoals ze zich in haar complexe totaliteit voordoet. Kleur als dusdanig bestaat niet. In het beste geval kunnen we haar slechts waarnemen als een eigenschap. Wat we zien is een object waaraan een kleur is verbonden. De “Colourfields (after 2 k)” zijn een poging om de kleur los te maken van het object en haar een zelfstandig bestaan te geven, zodat rood alleen maar rood is en geel alleen maar geel. De perfecte tautologie dus.
Een gevoel van intieme oneindigheid :
Kleur is niet tastbaar, heeft geen grootte, geen volume, geen afmetingen. Dit fluïdum wordt tot een stukje kabinetskunst gereduceerd. Vermits niemand buiten zichzelf kan treden, is het de zelfervaring die oneindig is. Als een paradox wordt oneindigheid precies in de intieme beslotenheid ervaren.
Materialisatie als verraad aan het denken :
Een complexe ervaring wordt gewoon herleid tot een monochroom vlak, geen leesbaar verhaal. De toeschouwer moet zelf de ‘openheid’ van het werk ontdekken. Het coderen van visuele kunst kan een elitair genoegen worden mits de toeschouwer buiten de logisch-mathematische context kan treden.